Martijn Verschoor is een Nederlandse wielrenner die momenteel uitkomt voor de Amerikaanse ploeg Team Type 1. Ook in 2011 zal hij voor de ploeg uitkomen die het Pro Continentale statuut zal krijgen. Echter is het niet allemaal rooskleurig voor Martijn Verschoor. Hij kampt namelijk met de ziekte diabetes. Daarom heeft Verschoor als doel om iedereen te laten zien dat topsport met een suikerziekte toch mogelijk is.

Verschoor antwoordde de vragen van Wielrenwereld.com toen hij in Rwanda zat. Hij was zich namelijk aan het voorbereiden op de Tour of Rwanda waar hij als enigste Nederlander zou starten. Echter was Verschoor met zijn ploeg daar vooral om de kinderen die daar een suikerziekte hebben, hulp aan te bieden. Het gevolg is een boeiend en uitgebreid interview.

Sinds dit jaar rijdt u voor Team Type 1, wat trok u zo aan van deze ploeg?

"Wat mij aantrok in Team Type 1 is de mentaliteit en de ambitie van de ploeg.

Team Type 1 is ooit ontstaan vanuit een weddenschap door twee wielrenners(Joe Eldridge en Phil Southerland uit de VS), die enorm in de knoei zaten om hun diabetes te reguleren. Ze sloten een weddenschap af wie het beste zijn suiker kon reguleren en dat groeide uit tot een immense organisatie. We hebben een Triatlonteam, Team Type 2, een opleidingsploeg, een vrouwenploeg en één professionele ploeg ofwel een hele grote Family!

De ambitie om wielrenners met diabetes de kans te geven zich te ontwikkelen tot goede professionals trok mij enorm. Iedereen in het Team heeft de missie om te laten zien dat je koersen kan winnen op topniveau. Veel mensen met Diabetes zijn bang of niet goed genoeg geïnformeerd met betrekking tot sporten en diabetes. Door ons zien en horen ze wat er mogelijk is en hopelijk motiveert dat hen om te sporten en het gevecht met diabetes aan te gaan. Een goede controle is namelijk heel essentieel om in de maatschappij te 'overleven' en in de toekomst de complicaties te voorkomen."

Hoe moeilijk is het om als diabetespatiënt topsport te bedrijven?

"Het kost heel veel energie en is veel moeilijker dan veel mensen denken.

Wereldwijd lijden er in 2010 rond de 180 miljoen mensen aan diabetes. Wat ik merk is dat heel veel mensen niet begrijpen hoe moeilijk het is om met Diabetes type 1 of type 2 te leven, laat staan om te sporten. Als ik met mensen dicht bij de koers praat, die geen idee hebben van wat diabetes allemaal inhoudt, zien ze mij vrij gemakkelijk functioneren. Zo kan ik alles eten en drinken alleen ik moet precies opletten op welk moment ik eet, in welke combinatie en met welke dosis insuline. Het lijkt heel gemakkelijk dat ik snel spuit (of bolus in het geval van de pomp) en mijn suiker check, maar het vergt heel veel energie.

Het is moeilijk om de balans te vinden tussen koolhydraten, beweging en in mijn geval serieuze inspanning. Zo beïnvloeden factoren als hoogte, warmte, alcohol, hormonen (pubertijd, zwangerschap), ziekte, stress, nachtrust, inspanning enzovoort je suikerspiegel. Je kan door al deze factoren je regulatie verliezen en te hoog of te laag uitkomen. Hierdoor functioneert je lichaam minder en gaan je prestaties tot wel 50% achteruit.

Wat een leven van een diabeet betekent is: dat je elke minuut, elk uur, 24 uur per dag, 365 dagen per jaar scherp moet zijn en met je diabetes moet leven. Ook als je serieus bent, maar de touwtjes even laat vieren dan merk je direct de gevolgen en presteer je op alle vlakken in je leven minder. Mensen die mij niet goed kennen, denken dat het normaal is en dat ik de diabetes altijd onder controle heb. Maar ik en iedereen die diabetes super onder controle heeft krijgt ook te maken met hypo’s (betekent lage bloedglucosewaarde) of hypers (betekent hoge bloedglucosewaarde) onder andere door de oorzaken, die ik hierboven benoemde. Diabetici spuiten minimaal 4 keer per dag en een groot aantal is aangesloten op de insulinepomp."

Hoe kwam u er eigenlijk bij om voor een Amerikaanse ploeg te gaan rijden?

Begin 2009 hoorde ik van een vriend over de ploeg Team Type 1. Direct was mijn interesse gewekt, want dit betekent dat ik niet de enige wielrenner met diabetes ben. Zo zocht ik met de ploeg contact om aan informatie te komen hoe ze bepaalde dingen aanpakken op het gebied van onder andere voeding, rust en insulinehuishouding. Je zoekt als sporter altijd naar verbeteringen omtrent het leven en in mijn geval het combineren van fietsen en diabetes. Zo ontstond het contact via mailwisselingen en in augustus 2009 tekende ik voor 1 jaar bij de ploeg.

Het is uniek om diabetes en topsport te combineren in een wielerploeg.

Rond begin 2009 ontdekte ik dat de Continue Bloedglucose Meter(CGM) bestond. De CGM is een sensor(naald) die je in je huid brengt en constant je suikerwaarde meet. In de koers is het eigenlijk onmogelijk te testen op een normaal meetapparaat en door een blik op de CGM te werpen kan je zien hoe je ervoor staat. Wel moet je rekening houden met de vertragingstijd van 10 minuten, maar je kan de trend van suikerspiegel goed zien en daarnaar handelen. Moet ik eten, moet ik spuiten of moet ik niet reageren op mijn suikerwaarde. Het is eigenlijk te gek voor woorden, dat het nog niet voor iedereen beschikbaar is in Nederland en dat de zorgverzekeraars dit niet standaard vergoeden.

Maar om terug te komen op mijn verhaal, wanneer je een CGM draagt hoef je nauwelijks in je vinger te prikken om te controleren wat je suikerspiegel is. Het is een ideaal hulpmiddel die ervoor zorgt dat je meer grip op je suikerspiegel hebt en waar je achteraf kan zien hoe je presteerde onder bepaalde omstandigheden. Met een CGM kan ik adequaat reageren op bepaalde schommelingen en hypo’s en hypers beperken.

Tijdens het koersen had ik een CGM nodig, want ik zat met mijn suikerspiegel namelijk vaak te hoog in de koers. Dit om een Hypo (met het gevolg een hongerklop) te voorkomen. Als je een hongerklop in de koers krijgt, kun je een goed resultaat wel vergeten. Dus om een Hypo te voorkomen gaat een diabeet vaak minder insuline spuiten en net wat meer eten. Het gevolg is dat je vaak te hoog zit(hyper) en dit houdt in dat er teveel suiker in je bloed zit, wat niet opgenomen/verwerkt wordt door je lichaam. Je spieren krijgen dan te weinig suiker en je lichaam droogt uit. Middels vocht(urine,zweet) worden je overtollige suikers verwerkt, wat tot het gevolg heeft dat je verzuurt, wat een topprestatie weer in de weg staat. Door middel van insuline voorkom je de verzuring, maar teveel insuline zorgt dus voor een hongerklop(hypo). Zo zat mijn suikerspiegel voor de start altijd wat hoger wat inhoudt, dat je lichaam al iets minder goed functioneert dan bij een gezond iemand. Met een CGM zou ik mijn suikerspiegel beter onder controle krijgen en efficiënter kunnen functioneren in de maatschappij en dat is gelukt."

Volgend jaar wordt Team Type 1 Pro Continentaal. Zal er binnen in de ploeg veel veranderen denkt u?

"Ja uiteraard, de ploeg wordt uitgebreid en krijgt versterking voor 2011. Tevens zullen wij een internationaal programma rijden en meer in Europa koersen. Verder zal er nog meer veranderen in de organisatie, zoals bijvoorbeeld een servicecourse in Europa en in de VS. De ploeg streeft ernaar om in 2011 de Giro te rijden en de wereld te laten zien dat het mogelijk is om met diabetes op topniveau te koersen en te winnen."

Kunt u zich goed vinden in de ploeg?

"Beide partijen weten dat er nog veel ruimte is tot groei op het sportieve vlak en ik ben tevreden met de werkwijze van de ploeg en daarom hebben wij mijn contract verlengt tot en met 2012."

Je hebt tevens hiervoor een stichting opgericht. Zou je kunnen uitleggen wat deze precies inhoudt en hoe je probeert dit doel te bereiken?

"Ons doel van de stichting was om de kosten van de Continue Bloed Glucose sensoren via de vrienden van de stichting te bekostigen. Zoals ik eerder aangaf werd de CGM nog niet vergoed en had ik ze nodig om goed te kunnen koersen. Het is veel geld om elk jaar tussen de drie tot vijf duizend euro neer te leggen om normaal te kunnen koersen; dan wordt het fietsen wel een dure hobby. Dat was de aanleiding om de stichting op te richten. De stichting was nog maar een paar maanden actief toen ik een profcontract kon tekenen en de financiering vanaf januari 2010 niet meer noodzakelijk was. Zie ook mijn site www.martijnverschoor.nl met ook informatie over de stichting."

Helpt Team Type 1 u ook veel bij je stichting?

"De ploeg heeft sponsoren die de Continue Bloed Glucose Sensoren fabriceren / betalen. Dus afgelopen jaar vielen deze kosten weg en hebben wij de stichting nog in leven gehouden. Dit met het plan om in de toekomst andere sporters te kunnen helpen om ze zodoende van sensoren te voorzien.

Maar nu is er in Nederland, de afgelopen maand, een doorbraak gekomen met betrekking tot de vergoeding van de sensoren. In de toekomst worden de sensoren in bepaalde situaties vergoed aan jonge kinderen en mensen die het nodig hebben om hun dagelijkse activiteiten normaal te beoefenen. Dit is voor veel mensen een redding en heel goed nieuws en dit kan letterlijk levens redden. Ik vind het zeer spijtig dat het nog niet voor iedereen beschikbaar is. Ik ben nu professional en zit bij een ploeg die de sensoren betaald. Ik zou graag zien dat iedereen met diabetes de mogelijkheid krijgt om de sensoren te gebruiken, want iedere diabeet is elke dag in gevecht om zijn suikerspiegel onder controle te houden."

Weet u misschien al uw programma voor het komende seizoen?

"Het officiële programma voor volgend jaar is nog niet bekend, maar het doel van de ploeg is om de Giro te rijden in 2011. De ploeg hoopt zo spoedig mogelijk met het programma te komen, maar als je nog geen Protour licentie hebt, ben je pas laat zeker van de topkoersen. Wel kan ik zeggen, dat wij de topkoersen in de Verenigde Staten rijden zoals de Ronde van Californië en de Tour of Utah en verder zullen wij veel koersen afwerken in Europa en Azië."

Heeft u nog specifieke doelen in uw carrière of in uw dagelijks leven?

"Ik wil als renner in de toekomst de Tour, Giro of de Vuelta rijden en de Vlaamse klassiekers. Mijn doelen zijn nog niet specifiek geformuleerd in uitslagen; dat is ook heel lastig want dan ben je ook van anderen afhankelijk. Het afgelopen jaar heb ik in de VS veel geleerd op het gebied van trainen en het leven als professional. Zo ben ik gegroeid op het mentale en fysieke vlak en weet ik dat er nog veel meer groei mogelijk is. Ik streef ernaar elk jaar beter te worden en dan kan ik over 10 jaar zeggen of ik alles uit mijn carrière heb gehaald."

Waar ligt nu uw vast trainingsgebied. Nog altijd in Nederland?

"Mijn thuisbasis ligt komend jaar in Nederland en ik zal in de wintermaanden veel in het buitenland zijn om onder warmere omstandigheden in de bergen te trainen." 

Zitten er tussen u en Lance Armstrong veel overeenkomsten? Jullie proberen namelijk allebei jullie stichting zoveel mogelijk aandacht te geven. Is dit misschien één van de mooie dingen die de wielersport doet?

"De Lance Amstrong Foundation kun je zeker als voorbeeld nemen. Lance bereikt zoveel mensen met zijn organisatie; dat is uniek. Voor veel mensen is hij een voorbeeld en een houvast en ik zou hopen dat wij met Team Type 1 of met de Bas van de Goor Foundation (waar ik ambassadeur van ben) of mijn stichting ook mensen hoop te kunnen geven en te laten zien, dat je met Diabetes kan sporten/functioneren op Topniveau. Hopelijk krijgen wij de kinderen, volwassenen en ouderen aan het bewegen om de kans op type 2 te verkleinen, want diabetes is een zeer snelgroeiende ‘welvaartsziekte’. Zoals ik al eerder aangaf lijden er Wereldwijd in 2010 ongeveer 180 miljoen mensen aan diabetes en wij willen mensen helpen om beter met hun diabetes om te gaan.

Daarom ben ik trots om deel uit te mogen maken van dit Team en zal ik proberen topprestaties te leveren en een voorbeeld te zijn voor mensen met diabetes!"