Dit seizoen zien we regelmatig de Britse vlag in de uitslagen van het veldrijden, ondermeer op een 13^e plaats in de loodzware cross in Namen en een 6^e plaats in Woerden. Een ongewoon beeld. Namens Wielrenwereld ging Tom de Koster eens nader kennis maken met deze jonge veldrijder met die toepasselijke naam, Ian Field. Waar de weg naar de top voor veel Vlaamse en Nederlandse crossers wordt geplaveid, is deze voor de renner van Hargroves Cycles een stuk zwaarder.

Groot-Brittanië is nou niet bepaald een traditioneel cross land. Hoe ben jij in aanraking gekomen met het veldrijden?

Op mijn veertiende begon ik op mijn mountainbike mee te doen aan een aantal lokale veldritten. Ik had geen idee van de omvang van de sport op het Europese vasteland, totdat ik beelden zag van het wereldkampioenschap in het Belgische Zolder in 2002. Pas toen ik die enorme mensenmassa zag en die topsporters zag rijden op tv, drong de impact van het crossen tot me door. Vanaf toen wist ik dat ik ook prof wilde worden. Maar een professionele veldrijder uit Groot-Brittanië was erg ongewoon. Op dat WK werden bijne alle Britse rijders gedubbeld door de Belgen en de Nederlanders, die toen de sport domineerden.

Je hebt dit seizoen een grote stap vooruit gezet. Wat zijn precies je doelen voor dit seizoen?

Dit seizoen wil ik vooral zoveel mogelijk in de top 20 finishen in de belangrijkste races in België en Nederland. In de wereldbekerwedstrijden wil ik vooral binnen de top 30 rijden en in het eindklassement hoop ik bij de beste 25 te eindigen. Verder wil ik heel graag het Britse kampioenschap winnen, zodat voor het eerst sinds vele jaren de Britse kampioenstrui weer terug in Europa is te zien. En tenslotte wil ik op het WK in het Duitse St. Wendel in de top 20 finishen.

Je woont tijdens het seizoen in het Belgische Oudenaarde. Is het moeilijk om voor je sport in een vreemd land te moeten leven?
Het valt niet mee om in september je familie en vrienden achter te moeten laten. De meesten zie ik pas eind februari van het volgende jaar weer terug. Maar het is een offer dat ik elk jaar opnieuw wil maken om te proberen de top te bereiken van datgeen waar ik het meest van hou.

Ben je eigenlijk full-prof?

Ik ben fulltime met mijn sport bezig, maar ik ben geen prof als het gaat om het verdienen van geld. Het kost me uiteindelijk geen geld, maar er staan ook geen verdiensten tegenover. Na een lang en zwaar seizoen waarbij ik ook nog eens in het buitenland heb gewoond is dat soms best moeilijk om mee om te gaan! Aan de andere kant, wanneer ik niet in mijzelf zou geloven dat ik het kan maken in de top van deze sport, waar er wel goed geld verdiend kan worden, dan zou ik niet iedere keer terug naar Vlaanderen komen om steeds weer deze harde offers van mezelf te vragen.

Wat voor team is Hargroves Cycles eigenlijk?

Hargroves Cycles is een door Pete Hargroves gerunde kleine winkelketen in het zuiden van Engeland. Pete heeft mij de laatste drie crossseizoenen gesponsord. Het is een familiebedrijf en ze steunen me zo goed als ze kunnen, omdat Pete mee wil helpen om de droom te verwezenlijken van een jonge Engelse veldrijder. Als ik het veldrijden in Groot-Brittanië kan promoten en daardoor ook wat extra fietsonderdelen kan verkopen via zijn winkel, of zijn webshop dan is dat een bonus voor Pete. Het team komt vooral op de weg en in het veld uit. Het probeert jonge Engelse junioren te helpen met hun ontwikkeling. Het belangrijkste is dat er een goeie spirit in het team hangt en iedereen op jacht is naar succes.

Wil je bij dit team blijven, of is het belangrijk om in de toekomst de overstap te maken naar een groter team?

Hargroves is tot op heden altijd heel erg goed voor me geweest. Dankzij dit team ben ik in staat om naar het vasteland te komen en een compleet seizoen af te werken door heel Europa. Zonder hun steun zou dit onmogelijk voor me zijn. Toch denk ik dat wanneer ik het wil maken in de top van deze sport, ik in de nabije toekomst wel de overstap moet gaan maken naar een groter team. Op dit moment moet ik altijd voor mezelf trainen, dat is zwaar en hierdoor is het ook moeilijk om een volgende stap te maken. Een groter team zou het mogelijk maken om te trainen met betere renners, of een groep renners die dezelfde ambitie hebben, zodat we elkaar sterker kunnen maken. Ik kan nog verschrikkelijk veel leren in het veldrijden. Over trainingsaanpak, of over tactiek op het hoogste niveau. Ik ben niet opgegroeid met cyclocross op tv en de crosscultuur zoals hier op het vasteland. Daardoor vind ik sommige zaken wel eens moeilijker dan andere Europese rijders. Tot mijn 22^e had ik bijvoorbeeld nog nooit op tubes gereden. Belgische kinderen rijden daar al voor hun 12^e op. Ik kan je verzekeren dat tubes heel anders aanvoelen, wanneer je gewend bent om heel je leven op gewone banden te rijden.

Hoe populair is het veldrijden eigenlijk in Groot-Brittanië?

Cyclocross groeit bij ons elk jaar. Bij lokale wedstrijden zijn er altijd veel deelnemers. Het belangrijkste verschil tussen Groot-Brittanië en de rest van Europa is het feit dat er niemand komt kijken bij deze kleine wedstrijden. Wel beginnen steeds meer mensen te kijken naar de livestreams op internet van de internationale wedstrijden. En steeds meer mensen steken het kanaal over om deze wedstrijden ook te bezoeken. In 2012 is het Europees Kampioenschap cyclocross in Groot-Brittanië. De eerste belangrijke internationale race sinds jaren. Hopelijk is dit het startsein voor meer internationale topcrossen in Groot-Brittanië.

En hoeveel Britten volgen jouw prestaties?

Omdat ik in het buitenland leef moet ik iedereen op de hoogte houden van wat ik doe en hoe ik presteer, anders ben ik snel vergeten. Ik heb een website en een blog. Mijn blog wordt door ongeveer 5 à 6 andere websites overgenomen en er is me verteld dat ze veel hits ontvangen. Op Twitter heb ik ruim 750 volgers die ik op de hoogte kan houden van mijn prestaties en bijna iedere week word ik gebeld door een journalist van het Britse weekblad Cycling Magazine voor een kort interview. Gedurende het seizoen besteedt dit landelijke weekblad veel aandacht aan mij.

Wordt je gesteund door de Britse wielerbond?

Omdat cyclocross geen Olympische sport is ontvang ik geen steun van de Britse bond. Maar ik mag niet teveel klagen, want de overnachtingen rondom het WK worden wel vergoed.

De internationale prestaties van de Britse wielrenners werden eerst steeds beter op de baan, de laatste jaren presteren de Britten ook erg goed op de weg. Is de volgende stap dat de Britten ook een belangrijke rol in het veldrijden gaan spelen?

Ik hoop in ieder geval dat ik in de toekomst een belangrijke rol in het veldrijden ga spelen!! Ik ben de eerste Britse renner sinds Matt Ellis en Roger Hammend zo’n tien jaar geleden, die zich alweer een aantal jaar een hele winter in België vestigt. Ik hoop dat ik een voorbeeld kan zijn voor jonge Britse rijders dat het mogelijk is om het als veldrijder te maken in het buitenland. En hopelijk volgen ze mij dan naar België de komende jaren. Maar om dat mogelijk te maken zou er of een internationale Britse crossploeg moeten worden opgericht, of de grote bestaande crossteams moeten gaan beseffen dat er ook jonge Britse talenten zijn die een contract verdienen.

Wat is er nog meer nodig om het cyclocrossen meer populair te maken in Groot-Brittanië?

Dankzij mij hebben we weer een Britse vlag in het veldrijden en dat is vast een eerste stap. Toch zouden er nog meer renners moeten zijn die het echt willen maken in Europa en er zouden ook weer meer grote wedstrijden in Groot-Brittanië moeten worden georganiseerd. Als de Britse fans inzicht zouden krijgen wat de impact van deze sport is op het Europese vasteland, als ze die wedstrijden op tv zien met al die duizenden enthousiaste fans langs het parkoers en die gevechten tussen topsporters, dan denk ik dat deze sport best populair kan worden bij ons.