Deze keer houdt Wielrenwereld een interview met één van de weinige Afrikaanse wielrenners. We hebben een interview met Rafaa Chtioui uit Tunesië. De 24-jarige renner rijdt momenteel voor de Italiaanse Pro Continentale ploeg Acqua & Sapone. Rafaa werd 2e op de Olympische spelen voor de junioren in 2004 in Verona. Dit jaar wist hij al het kampioenschap van Tunesië op zijn naam te schrijven.

Foto: www.wikipedia.org

Allereerst waren wij benieuwd naar zijn passie voor de wielersport. Hoe komt een Afrikaan in aanraking met de wielersport? “Ik deed voor het wielrennen nog niet echt een sport" vertelt Rafaa. "Ik voetbalde net zoals alle andere kinderen uit Tunesië. Ook vond ik fietsen leuk".

Toen hoorde Rafaa van een wielerwedstrijd die in zijn dorp zou worden verreden. "Deze wedstrijd werd verreden over een klein circuit. Iedereen mocht deelnemen aan deze race. Ik deed met een vriend mee omdat we een echt racefiets zagen staan bij de finish. Wij dachten dat de winnaar die kreeg. Uiteindelijk won ik de race en ik kreeg inderdaad de racefiets. De fiets werd geschonken door een wielerclub in de buurt. De trainer van die wielerclub kwam naar mij toe en vroeg aan mij of ik mee kwam trainen. Op dat moment wist ik niet goed of ik dat echt wel wilde, maar de trainer, Faoizi Selmi, vertelde mij dat ik wel moest komen vanwege die racefiets die ik gewonnen had. Zo ben ik dus begonnen met wielrennen”.

Wij Europeanen kunnen uit het verhaal van Rafaa dus halen dat de mensen in Tunesië niet veel van het wielrennen afweten. Rafaa vertelt ons echter het tegendeel: “Ze kennen de sport wielrennen wel degelijk, net zoals het grootste wielerevenement op de wereld: de Tour de France”.

Eerst wilde Rafaa de sport Mountainbike beoefenen. Niet het wielrennen zelf dus. Maar bij de club reden ze alleen op hetzelfde kleine Circuit waar Rafaa eerder al wist te winnen en deden ze niet aan Mountainbiken. “Ik vond het gedraai op dat kleine circuit maar niets. Vandaar dat ik dus eerst met mijn nieuwe racefiets wilde gaan Mountainbiken. Toen ik eenmaal de techniek van het wielrennen leerde, werd de sport toch steeds leuker voor mij”.

Blijkbaar leeft dan toch de sport in Tunesië. Maar kan Rafaa Chtioui in Tunesië wielrennen in wedstrijdverband? “Jazeker, elke zondag zijn er nationale wedstrijden in Tunesië. Echter zijn die niet in de zomer. Er valt in deze wedstrijden geen geld te winnen, er is geen enkele prijs te winnen bij deze wedstrijden! We wielrennen in Tunesië alleen omdat we de sport leuk vinden. Er is wel een internationaal wielerevenement in Tunesië namelijk de Tour of the Airport. We vliegen dan naar verschillende Europese en Afrikaanse plaatsen om daar te kunnen fietsen. Ik vind het jammer dat de Ronde van Tunesië de volgende zes jaar niet op de kalender staan. Er zijn geen sponsors in Tunesië voor het wielrennen dat is het probleem”.

Chtioui had dus weinig kansen om te kunnen wielrennen. Maar hoe is hij dan ooit bij de Italiaanse Pro Continentale formatie Acqua & Sapone gekomen? “Ik ken Moustafa Yazidi. Hij werkt in de winkel van Mascarelli (de manager van Acqua & Sapone). Ook is hij overigens de broer van de trainer van de nationale ploeg. Zelf heeft Moustafa ook voor de nationale selectie gereden. Je raadt het misschien al, van het één komt het ander. Ze belden me van Acqua & Sapone. Ze vroegen of ik stagiair voor vier jaar wilde worden bij hun in de ploeg. Ik was er op dat moment nog niet aan toe. Ik wilde eerst nog wat ervaring op doen bij het Doha Team waar ik destijds voor reed. Nadat ik een goede tijdrit had neergezet in de spelen van de Mediterranean was ik er uiteindelijk wel klaar voor en tekende ik het contract”.

Zo werd Rafaa dus prof. Dat is voor weinig Afrikaanse wielrenners gegeven. “Dat klopt inderdaad. Ik ben daarom ook heel blij dat ik het wel ben. Bedankt Allah! Er zijn namelijk naast mij nog velen goede wielrenners in Afrika. Zij krijgen echter niet de kans die ik wel heb. Zelfs Zuid-Afrikaanse wielrenners krijgen weinig kansen terwijl Zuid-Afrika het dichtst tegen het Europese wielrennen aanzit qua niveau”. 

We vragen standaard aan een wielrenner hoe hij zijn wielerseizoen heeft voorbereidt. Daar antwoordt Rafaa het volgende op: “Ik probeer mijn conditie steeds te verbeteren. Ook corrigeer ik voortdurend de fouten in mijn trainingsschema”.

In een Italiaanse ploeg is het voor een Afrikaan moeilijk communiceren. “Het was in het begin inderdaad lastig. Maar iedereen in de ploeg weet nu dat ik moeite heb met de taal waardoor ze er nu meer begrip voor hebben (lacht)”

Dit jaar zal Chtioui nog te zien zijn in Italië, Frankrijk en in België om te wielrennen. Rafaa hoopt ooit ook nog eens een grote ronde te rijden. “Ik recupereer namelijk in etappekoersen altijd goed dus ik hoop dat ik ooit eens een goed resultaat kan neerzetten in een grote ronde”.

Het trainingsgebied van Rafaa Chtioui ligt niet meer in Tunesië. “Tijden veranderen" zegt hij zelf. "Nu train ik in Pescara gelegen in Italië. Ik fiets vooral bergop. Soms train ik met een aantal ploegmaten. Uiteindelijk wil ik een goede wielrenner worden. Ik vraag aan Allah om een mooie profcarriére” aldus een gelovige Rafaa Chtioui.