Na de meest spannende voorjaarskoersen ooit zitten we de laatste 10 dagen naar een peloton renners te kijken dat zich als makke schapen naar de slachtbank laat leiden. Het peloton in Vlaanderen en Noord Frankrijk bevocht elkaar op smalle kasseistroken, hellingen of allebei te gelijk. De sterksten komen op dat soort parcoursen boven drijven. Het voordeel van het rijden in een peloton wordt zeer beperkt door het ontbreken van mooie wegen waarop zo’n horde een tijdlang een snelheid van 65/uur kan ontwikkelen. Je moet het dus veel meer zelf uitzoeken en hoewel Cancellara het hardst kon fietsen, waren er allerlei hyperspannende wendingen in de koers die hem dat uiteindelijk beletten.

Hoe anders gaat dit peloton van klimmers en klassementsrenners met de sterke Gilbert om. In de AGR zagen we dat de Raboploeg moed toonde en in de aanval ging. Normaal doet dit de kuiten van andere kanshebbers kriebelen. Vooral van degenen die weten dat ze een sprint op de Cauberg moeten ontlopen. Ze bleven veilig zitten in een peloton dat op de brede wegen gemakkelijk 60/uur kon halen. Ze lieten Sanchez en Barredo van Rabobank zwemmen, trokken niet mee ten aanval en reden dus in gesloten formatie naar de finale 15 kilometer om zich daar bekwaam op een hoop te laten rijden door de sterkste van dit moment.

Nu zullen ze wel snappen dat, als je wilt winnen, je mee in de aanval moet zijn, dacht ik bij aanvang van de Waalse Pijl. Dus dat als iemand als Kolobnev of Lövkvist aanvalt, je dan méé moet aanvallen. Op die manier blijven de sterksten over en vergroot je je kans om te winnen.

Nee hoor, in plaats daarvan rijden fantastische renners als Fuglsang en Monfort op kop, in feite voor concurrent Gilbert, in plaats van in de aanval. Als er dan uiteindelijk toch een grote groep voorop komt gaat die op reserve rijden. De knechten van Gilbert hebben aldus geen kind meer aan ze.

Hoe kan dit? Kennelijk is het beter je gloeiende best te doen op kop van een peloton en dan roemloos bij de eerste 10 op een ereplaats te eindigen, dan om vol mee in de aanval te gaan en zo kans te maken om te winnen maar dus ook om te verliezen. Nu doet er met Gilbert erbij eigenlijk maar 1 renner mee om de winst.

Wat is de rol van de coach hier dan in? Die zou toch zijn renners moeten kunnen overhalen om risico’s te nemen en te gaan voor de winst in plaats van een (verre) ereplaats? Door de behoudzucht van de ploegleiders wordt de enige tactiek om Gilbert te kunnen kloppen inderdaad zeer risicovol. Vraag maar aan Frans Maassen en Erik Dekker: zij ondernamen met hun ploeg een manmoedige poging om de AGR op zijn kop te zetten, maar ondervonden dat de moed van medestanders die hun aanval kwamen ondersteunen plaats had gemaakt voor opportunisme. Wachten, wachten en nog eens wachten. Alles beter dan het risico om een fout te maken en te verliezen. Nee, de coaches weten wel hoe ze topprestaties tot stand moeten brengen. Ik hoop dat we aanvallers gaan zien op weg naar Luik en dat die er ondanks het afbreukrisico vol voor gaan in de finale. Omdat ze snappen dat ze elkaar nodig hebben om Gilbert van het lijf te houden en dat alleen winnen telt.

Bron: www.ducrot.nl