Meteen na het klassieke wielerseizoen reis ik af met Artsen zonder Grenzen naar Uganda. We gaan een kijkje nemen in het meest noordelijke gebied Kitgum, waar de zoveelste oorlog deze keer die tegen aids is en alle ellende die daarmee samenhangt.

In een gebied waar een mensenleven nauwelijks telt brengt AzG respect voor het leven in praktijk en probeert zo de mensen weer houvast te geven in het opbouwen van een menswaardig bestaan. Ik ben ambassadeur voor Tour for Life en voel me dus zeer betrokken bij het uitgangspunt van AzG dat je in rechtstreeks contact met mensen die in nood zijn je werk moet doen. Geen geld voor allerlei projecten of ontwikkelingswerk. Maar direct bijdragen aan het meest basale dat een mens nodig heeft om te kunnen bestaan: zijn gezondheid. Als een mens gezond is en in staat is die gezondheid te waarborgen gaat hij proberen er iets van te maken. Daar moet je op vertrouwen. 

Na de meest spannende voorjaarskoersen ooit zitten we de laatste 10 dagen naar een peloton renners te kijken dat zich als makke schapen naar de slachtbank laat leiden. Het peloton in Vlaanderen en Noord Frankrijk bevocht elkaar op smalle kasseistroken, hellingen of allebei te gelijk. De sterksten komen op dat soort parcoursen boven drijven. Het voordeel van het rijden in een peloton wordt zeer beperkt door het ontbreken van mooie wegen waarop zo’n horde een tijdlang een snelheid van 65/uur kan ontwikkelen. Je moet het dus veel meer zelf uitzoeken en hoewel Cancellara het hardst kon fietsen, waren er allerlei hyperspannende wendingen in de koers die hem dat uiteindelijk beletten.

Cancellara kan Parijs Roubaix niet winnen. Zelden waag ik me aan voorspellingen want ik vind het verhaal van de koers veel meer de moeite dan wie er uiteindelijk in de boeken komt. Maar in dit geval denk ik een verhaal te zien dat noodzakelijkerwijs moet leiden tot het uitkomen van die voorspelling. Het begon al in de E3 prijs. Cancellara kwam in een knotsgekke finale door allerlei ongemak achterop. Het peloton zonder oortjes was aardig in verwarring en veel ploegen hadden moeite om met hun renners tot een sluitend strijdplan te komen. Als reactie daarop zag je allerlei eenlingen als Bram Tankink en Kevin van Impe dan maar in hun eentje het gat induiken. Daardoor reden er over het hele parcours verspreid allerlei kleine groepjes renners die vol aan het jagen waren, maar in zulke kleine eenheden minder snelheid ontwikkelden, dan wanneer ze al samenwerkend naar Harelbeke waren gereden. Cancellara had in zijn opmars aldus steeds een springplank voor ogen en tenslotte gebruikte hij Tankink om zijn finale jump te plaatsen, iedereen uit het wiel te rijden en de E3 prijs te winnen vanuit geslagen positie. Wat een machtsvertoon!

Beste Grischa,

In je brief aan de UCI stel je dat er wel belangrijkere zaken zijn dan het idiote oortjes verbod. Het gaat om de geloofwaardigheid van het wielrennen en dan is het afhandelen van de Contador case en het voorkomen van het geval Ricco véél belangrijker. Graag wil ik je iets aanreiken over de geloofwaardigheid die je zo aan het hart gaat. Die bestaat vooral als je kijkt door de ogen van toeschouwers: vertrouwt de toeschouwer de winnaar die hij ziet, stelt hij de vertoonde wilskracht aan zijn kinderen als voorbeeld. Of moeten we maar weer afwachten of de Tourwinnaar wel de winnaar is. Het publiek tendeert naar dit laatste en dus heb je gelijk met je zorg.