Toch nog even checken: 26 januari 1990(!). Het klopt wel degelijk. De geboortedatum van Peter Sagan. 22 jaar is de nieuwe boy wonder van het internationale wielrennen. Zondag voor de tweede keer Slowaaks kampioen geworden, al meer dan 25 overwinningen bij de profs. En…the best is yet to come. Niemand, die het wielrennen een beetje volgt, die daaraan twijfelt. Uitzonderlijk zijn ze, de talenten die explosiviteit en souplesse op deze manier verenigen. Peter Sagan zal ons de komende weken nog eens overtuigen van zijn enorme mogelijkheden. Tourdebutant, groentje. Maar wel met een grote muil:‘Ik kom naar Frankrijk om die groene trui te winnen!’ Ook daar twijfelen weinigen aan. En dat terwijl leeftijdsgenoten het meestal nog een paar jaar te vroegen vinden om al naar de Tour te trekken en als ze het wel doen ‘het halen van Parijs’ als enige objectief durven voorop te stellen. Niet Peter Sagan. Babyvet op wangen en kuiten, maar de zelfzekerheid van de doorgewinterde kampioen. Ouderwetse coureur ook. Sagan koerst veel en altijd om te winnen.

‘Of hij zijn haar wou laten scheren voor het goede doel?’, vroeg ik Thomas De Gendt vorig jaar voor de uitzending van Vive le vélo! in de Provence. ‘Mijn vriendin heeft het niet graag, maar als ik daarmee kinderen kan helpen, doe ik het wel’, antwoordde hij. Tijdens de uitzending deed hij alsof hij het in Keulen hoorde donderen en met heel veel tegenzin de uitdaging aanging. Bijna gedwongen. Ik kreeg boze haatmails, verpakt als klachtenlitanieën, van aanbidsters: ‘Hoe durf je Thomas zo voor het blok te plaatsen? Laat zijn mooie haardos met rust. Voor jou is het niet moeilijk. Er staat bijna niets meer op je hoofd!’ Daar had ik niets van terug. Maar ramptoeristen heb je genoeg. De sms-en en de centen voor het goede doel stroomden binnen. De verantwoordelijken van Make-A-Wish zullen Thomas eeuwig dankbaar zijn voor de acteerprestatie.

Mei 2047. Opa Mark Cavendish kijkt met één van zijn kleinkinderen op schoot naar de Ronde van Italië. De 9-jarige zoon van Delilah Grace staart met grote ogen naar zijn grootvader als die aan een opsomming begint: “Twee ritten in 2008, vier in 2009, drie in 2011, twee in 2012…” Het knaapje is nieuwsgierig:“Where was that, granddad?” “In Herning en Horsens!”, pocht grootvader. Het kind lacht en denkt dat er iets is mis is met het geheugen van de ouwe: “Etappes in de Ronde van Denemarken bedoel je allicht, opa?!”

Soleren op een fiets is de ultieme oefening in eenzaamheid. Behalve als je alleen naar de aankomst rijdt en weet dat alle anderen vergeefse moeite doen om je terug te halen. Als renner is het het mooiste wat er bestaat. Mentaal en fysiek overwicht samengebald in één inspanning. De werkwoorden genieten en afzien als getrouwd koppel. Voor de occasionele koersvolger is er weinig aan. De spanning wordt te snel uit de wedstrijd gedistilleerd. Er hangt bovendien subjectiviteit aan de beleving van een solonummer. In Frankrijk, Spanje, Nederland en Italië heerste ontgoocheling toen bleek dat Tom Boonen op weg naar de velodroom in Roubaix niet meer zou worden bijgehaald. Datzelfde gevoel overviel ons en de rest van Europa (min Frankrijk) toen woensdag snel duidelijk werd dat Thomas Voeckler de Brabantse Pijl naar zijn hand zou zetten.

Individuele inspanningen zijn saai. Of niet? Ik hou het bij het laatste. Projectie in het hoofd van de aanvaller-met-dienst helpt. Wat zou er in die mens omgaan? Bij Tom wist ik het niet. Hij ging diep, maar moet het al snel hebben geweten: ‘Mij zien ze niet meer terug!’ Dat hij op dat moment aan zijn ouders en aan Lore dacht. Ik kwam er niet op. Aan de sceptici. Dat wel. Kus allemaal mijn edele delen. In elke mens zit toch een beetje revanchist. Het klonk in geen enkel interview door. Tom had ruim een uur de tijd gehad om er over na te denken en de (af)rekening al gemaakt onder het fietsen. Zijn inspanning was krachtig, maar sereen. Hij perste het uiterste uit zijn verwrongen ledematen en genoot ingetogen. Geen tierlantijntjes. Geen overdreven pathetische gebaren, geen engeltjes uit achterzakjes, geen smoelenwerk. Eén keer een vinger naar de camera: ‘Voor jou, Lore!’ en dan nog eens vier voor het aantal overwinningen in Roubaix. Het grootste geluk diep van binnen gesavoureerd.