‘Hoeveel uren train jij per week?’, vroeg een lid van ons Olympisch achtervolgingsteam aan Lionel Cox een paar dagen voor die in competitie moest aantreden. ‘Toch zo’n vijf à zes uur!’, antwoordde onze karabijnschutter. ‘Per dag?’ ‘Nee, per week!’ De wielrenner slikte even en onderdrukte een lachje. Lionel Cox, de amateur tussen de beroepssporters ging na het gesprek in het Olympisch dorp weer in de anonimiteit op. Een paar dagen later was hij wel goed voor zilver. Cox is voorlopig de beste Belg op de Olympische Spelen. Redder van het BOIC, weekendheld van een land. Karabijnschieten, niets om schamper over te doen. Het is een Olympische discipline en een medaille is een medaille. Zelfs uren na de wedstrijd was het enthousiasme van Lionel Cox zuiniger dan Olympisch zilver verdraagt. Autohypnose is het wapen van onze schutter. Hoe hij dat doet, houdt hij liever voor zichzelf. Dat is te persoonlijk. Aan iets denken om uiteindelijk aan niets meer te denken. Het klinkt makkelijker dan het is en vormt het belangrijkste onderdeel van zijn discipline.

Niemand kende Lionel Cox tot eergisteren. Niemand deed ook moeite om hem te kennen. Het BOIC organiseerde vorige week een persmoment om de arbeidsinspecteur bij het Brussels Hoofdstedelijk Gewest voor te stellen, maar als collega Bert Pitschon daar met zijn cameraploeg niet was opgedoken moest de mediabijeenkomst worden geannuleerd. Rijen lege stoelen en één man achter een veel te grote tafel: Lionel Cox. Toen nog verstopt in zijn eigen wereld, nu bekende Belgische Olympiër. Bij zijn thuiskomst zullen veel politici zich tegen hem aanschurken. Willen ze hem dan ook een subsidie toekennen die de door hem gemaakte kosten in de aanloop naar de Spelen volledig dekt? Daar zal de medaillepremie van 30.000 euro niet voor volstaan.

Het verhaal van Cox is dat van België op zijn best. Vanuit de underdogpositie naar de top. Nooit in de finale van een wereldbeker of wereldkampioenschap en nu plots op het podium van de Olympische Spelen. Lionel Cox doet me denken aan een kruising van pianovirtuoos Pierre-Alain Volondat en acteur Rowan Atkinson. Schuchter giechelend en trefzeker schietend de Belgische sportgeschiedenis in. Een ambtenaar die al liggend een medaille pakt. Het mag ons eigenlijk niet verbazen. Het gegeven smeekt om grapjes, maar is vooral heerlijke realiteit. En Lionel Cox kan nog een aantal olympiades mee. De man die goud won is 13 jaar ouder dan onze landgenoot, de bronzen medaillewinnaar zelfs 18 jaar. Zou Cox in de toekomst nog eens een deliberatie moeten vrezen? De Belgische sportcultuur kennende zouden we er niet eens van verschieten.

Bron: http://vannieuwkerke.wordpress.com/