|
|
| Column Karl Vannieuwkerke: Klassiek werk |
|
‘Ik waan me hier in Letland’, zei Mart Smeets vorige week in Kuurne. ‘De lelijkheid van deze straat is niet onder woorden te brengen.’ De kracht van de Strade Bianche? Elegantie, schoonheid en lijden in één beeld te vangen. Samen vormen ze de umami van de koers. Een betere smaak is niet te creëren. Wereldtoppers, dromerige landschappen doorsneden door stofferige zandwegen afgezoomd met cipressen en een aankomst op de Piazza del Campo in Siena, één van de mooiste pleinen van Italië. De kracht van het decor is belangrijk bij de creatie van een klassiek werk. ‘Ik waan me hier in Letland’, zei Mart Smeets vorige week in Kuurne. ‘De lelijkheid van deze straat is niet onder woorden te brengen.’ En daar hebben wel meer wedstrijden mee te kampen: de Hallebaan in Meerbeke, een invalsweg naar Oudenaarde, de Vanackerestraat in Wevelgem of een grijze achterbuurt van Ans. Tot de verbeelding spreken doen ze niet. De koersen bij ons hebben hun statuut verdiend met geduld. Een proces waar de Strade Bianche aan ontsnapt. Een maand later op de kalender is deze koers onmiddellijk World Tour waard. Perfect inpasbaar in de rij: Oudenaarde, Roubaix, Siena. Netjes verdeeld over drie landen met een wielercultuur. Maar dat gaat dan ten koste van een wedstrijd bij ons. We zullen het idee maar laten rusten.
Fabian Cancellara toonde gisteren dat hij opnieuw klaar is voor het grote werk. Wie de Ronde van Vlaanderen of Parijs-Roubaix wil winnen zal voorbij de Zwitser moeten. Meester van de timing, onevenaarbaar in de eenzame inspanning en de overmoed in de Ronde van Vlaanderen van vorig jaar als belangrijke les in de achterzak. Ondertussen hebben we de Strade Bianche in kalligrafische gouden letters bijgeschreven op zijn toch al indrukwekkende erelijst. Wie voor het scherm zat, kan het zich niet hebben beklaagd. Milaan-Sanremo wordt niet mooier, maar staat wel nog altijd beter. Voorlopig toch. Klik hier voor de fotogalerij van de website van de Strade Bianche. |
| Laatst aangepast ( zondag 04 maart 2012 12:08 ) |
‘Zin om de Strade Bianche van commentaar te voorzien?’, vraagt eindredacteur Thomas S. me een dikke maand geleden aan de telefoon. De RAI biedt voor het eerst rechtstreekse beelden aan van de nog jonge wedstrijd over de Toscaanse witte wegen en wij gaan ze overnemen. ‘Uiteraard!’, repliceer ik aan de telefoon.‘We gaan het wel vanuit Brussel doen’, voegt hij er aan toe. ‘Godverdomme!‘, is het enige wat ik nog over mijn lippen krijg. Een citytrip naar Siena door de neus geboord. De wedstrijd over het Toscaanse sterrato (onverhard) is voor het eerst verreden in 2007, maar is nauwelijks nog weg te denken van de kalender. Op vijf jaar tijd geboetseerd tot een klassieker. De grote specialisten van het eendagswerk fantaseren van winst. Na zes jaar staan Philippe Gilbert en Fabian Cancellara (sinds gisteren al twee keer) op de erelijst. De natte droom van elke organisator.
