Zelden bracht een beurscrash zoveel emoties teweeg. Het aandeel van Geraardsbergen en Meerbeke werd vrijdag definitief geschrapt. De koers ervan onvoldoende om volgend jaar aanspraak te maken op de Ronde van Vlaanderen. De streek werd gisteren confuus wakker. Moord en brand! Facebookgroepen werden opgestart, Twitter spuwde vuur, koersgewetens kniesden in een hoekje, politieke opiniemakers werden in stelling gebracht voor een sportbijdrage, een bijzaak waar ze normaal hun neus voor ophalen. De breuk met de traditie wordt als een aanslag op de Vlaamse koersintegriteit omschreven. De Muur gesloopt! Hoe is het mogelijk? De reacties blinken uit door impulsiviteit. Niet onbegrijpelijk als een monument in de coulissen van de wielerhistorie belandt, maar fel overtrokken als je ze plaatst tegen diezelfde geschiedenis. Toen onze oerklassieker in Gent of Wetteren aankwam, was het aandeel van Geraardsbergen in het koersverloop ook zeer gering. Uiteraard doet het pijn dat The Wall het offer is voor de vernieuwing. En het medeleven gaat niet naar burgemeesters en senatoren die één keer per jaar koketteren met een evenement, maar naar het organisatiecomité in Meerbeke, een amalgaam van fijne, vlijtige doeners.

De volkswoede zal na deze storm nog één keer hoog oplaaien. In de aanloop van de Ronde van volgend jaar zullen opnieuw petities circuleren. Mensen uit het wielermilieu zullen ze – zoals gebruikelijk in het wereldje – allemaal signeren. Pro en contra. Politieke commentatoren zullen nog één keer hun sportstem laten horen en aan bruggen over het parcours zullen stropoppen met de beeltenis van Vandenhaute bengelen: de prijs die hij zal betalen voor het gehanteerde conflictmodel. Misschien is dat model niet de beste keuze, maar een plek op 100 kilometer van de aankomst zou de kasseihelling in Geraardsbergen ook geen eer aandoen. Zoals de Muur in de E3 Harelbeke ook niet meer dan een patserig en rancuneus anachronisme zou zijn.

Alle veranderingen ten spijt zal de essentie van het wielrennen niet veranderen: de renners maken de koers. Tussen alle overtrokken reacties door moet dat ongeveer de enige intelligente analyse zijn geweest. Ze kwam niet toevallig uit de mond van Eddy Merckx. Ik kan nauwelijks wachten op de laatste tachtig kilometer van de Ronde van volgend jaar. Vanaf Kluisbergen zal hysterie heersen in het peloton. Als het paterke in 2012 zijn klokken luidt en Philippe Gilbert – nog altijd in de Belgische driekleur – zijn verfijnde register opentrekt, vallen alle wielerliefhebbers mekaar in de armen en wordt de verandering toegejuicht. Als Yoann Offredo de Ronde wint, begint alles van vooraf aan.

Bron: http://vannieuwkerke.wordpress.com/