De stip aan de einder als doel. Ik heb me voorgenomen om die obsessie te laten varen. In januari heb ik een nieuwe voordeur geopend, veertig jaar. Het is genoeg geweest. Sporten is vanaf nu louter plezier, de drang om competitief te zijn laten we aan de jonge veulens. Het is een voornemen. Ik heb het er nu al moeilijk mee, maar die knop in mijn hoofd moet worden omgedraaid. Rustig bollen in de pollenzwangere lentelucht, de kilometerteller verwaarlozen en de omgeving absorberen. Hoofd, benen en zintuigen in harmonie. Ik hoop dat het lukt, want dat is tot dusver nog niet het geval.

Als ik fiets en er beweegt iets in de verte wil ik er absoluut naartoe. Als een windhond die jaagt op een haas. Goede of slechte benen. Getraind of niet. Noem het een onweerstaanbare drang die niet zelden potsierlijke proporties aanneemt. Soms is die haas een oude vrouw op een verroeste fiets. Dan stuif je er zonder genoegen voorbij. Het mikpunt kan ook een wielrenner zijn die aan het losrijden is. Die laat je dan met enig schaamtegevoel achter. Af en toe bots je op een andere mannetjesputter die aanstuurt op een rondje spierballen rollen. Dan geraak je soms niet eens op het wiel of moet je je tevreden stellen met een verblijf in de achterzak van de geviseerde. Pijnlijke vernederingen die talrijker worden naarmate de staat van paraatheid afneemt. Ik wil af van die extreme drang om me met anderen te meten. De conditie laat geen strijd meer toe. Niet dat ik op zoek ben naar een zelfhulpgroep, maar schijt hebben aan het spektakel lijkt me de enige optie om opnieuw van de fiets te kunnen genieten. Er valt niets te winnen, niets te veroveren.

Al heeft die competitiedrang me ook fijne momenten bezorgd. Mijn mondhoeken krullen zich in de richting van mijn oren als ik denk aan de Ronde van Frankrijk van 2003. Aangezien ik in die periode nog geregeld wedstrijden fiets, moet ik ook tijdens de Tour mijn kilometers maken. Als interviewer in Frankrijk vergt dat enige organisatie, maar dat is niet onoverkomelijk. Het ritueel is elke dag hetzelfde. De wekker loopt af om kwart voor vijf, een kwartier later zit ik op de fiets.

Het traject van de vijftiende rit slingert zich dat jaar van Bagnères-de-Bigorre naar Luz-Ardiden. In het begin van de etappe moet het peloton over de Tourmalet. Ik heb uitgerekend dat ik om haltien in Bagnères moet zijn om nog wat renners te interviewen en dat het van waar wij logeren onmogelijk zal zijn om de volledige Tourmalet te bedwingen. Tien kilometer is het maximum. Bij het naderen van de beruchte col – het is dan al zeven uur – beland ik tussen de wielertoeristen. Ik pik er een groepje van een man of elf uit en laat me op het stuk vals plat van Bagnéres-de-Bigorre naar Sainte-Marie-de-Campan een paar kilometer meedrijven in hun zog. Wat later glij ik er voorbij. Snel genoeg om in te halen, maar ook niet te vlug. Het is een soort balts, een uitnodiging om mijn tempo te volgen. Rechts is al wat gemompel te horen. Tegen dat ik vooraan ben, staat het gezelschap hevig. De eerste man bijt. Hij nestelt zich in mijn wiel. Behalve ikzelf weet niemand dat mijn inspanning nog maximaal anderhalf uur duurt, zij moeten nog een uur of vijf verder. Onverstoorbaar in mijn stomme act drijf ik het tempo de hoogte in. Tegen dat we in Sainte-Marie rechts de Tourmalet opdraaien zit de helft van de groep al op zijn tandvlees. Na zeven kilometer klimmen hangen er nog drie aan. Ik versnel nog eens. ‘Putain’, klinkt achter mijn rug. Ik kijk onder mijn elleboog, opnieuw twee volgers kwijt. Enkel het alfamannetje van de roedel is er nu nog. Ik hoor zijn zware ademhaling en in mijn laatste kilometer smeer ik hem een meter of vijftig achterstand aan. Ik laat het tempo wat zakken, steek mijn zonnebril ik de achterzak en maak een U-turn. Bij het kruisen kijk ik hem in de ogen en glimlach. Verwondering in zijn blik. Tussen het slijm door spuugt hij me een scheldwoord toe: ‘Salaud!’ Ik grijns en verdwijn naar het dal. Al snel ben ik niet meer dan een simpele stip.

Bron: www.vannieuwkerke.wordpress.com