Of hij graag frieten eet?’, vroeg iemand hem. ‘Ja, maar nu ook weer niet zo graag’, had de wereldkampioen geantwoord. ‘En als ik er echt zin in heb, koop ik me een heel groot pak, zo’n family pack, en eet ik dat zo snel mogelijk helemaal op. Dan voel ik me daar zo mottig van dat ik moet overgeven en ik voor een hele tijd geen zin meer heb in frieten!’ Zdenek Stybar legt zijn methode om frieten af te zweren uit. Het zijn niet zozeer de frieten die kwaad berokkenen, maar wel het vet waarin ze worden gebakken. In een wereld waarin iemand met een vetpercentage boven de 7% als zwaarlijvig wordt beschouwd, leef je op groenten, koolhydraten, proteïnen en een zeer kleine hoeveelheid vet. Omdat je nu eenmaal niet zonder kan. Maar frieten? O wee! Dat is echt wel de beloning voor maanden werk.

Als je er zonder voorkennis tegen praat, verwacht je niet dat hij één van de beste veldrijders van de wereld is. Je veronderstelt wel dat hij rekenkundige raadsels in een oogwenk oplost, het hele telefoonboek van Kalmthout uit het hoofd kent of met de trein door het land reist en het aantal elektriciteitspalen telt. De eerste keer dat ik Kevin Pauwels voor de microfoon kreeg was in Zolder. Hij was net wereldkampioen veldrijden bij de juniores geworden. De hoop op een spraakwaterval werd snel getemperd. Open of gesloten vraag, veel verschil maakte het niet. Een woord, af en toe een korte zin. Onderwerp, werkwoord en voltooid deelwoord. Zelden in één ademstoot samen. Zijn ogen schoten voortdurend weg, maar diep in het jongetje brandde immens geluk. Hij pronkte zonder het uit te spreken: ‘Ik kan iets wat anderen niet kunnen: heel snel met een fiets door bos en weide rijden.’

Een fictieve conversatie die zich vrijdag afspeelt op een zacht bed in Kopenhagen. Edvald Boasson Hagen en Thor Hushovd kijken samen naar de laatste ronde van het wereldkampioenschap bij de beloften. Het hoofd van Hagen draait zich naar Hushovd: “Zie jij wat ik zie?” Thor knikt. “Dit is echt niet te geloven.” Thor glimlacht en Hagen kirt bijna: “49,170 km/u gemiddeld in die laatste ronde. Dat kan toch niet?!” Thor schatert. Meer is niet nodig om het besef te laten doorsijpelen dat vandaag gespurt wordt voor de wereldtitel. Na 266 kilometer zal een eindschot op een hellende strook van 400 meter beslissen over winst. Hushovd heeft tot dusver nog niets gezegd, maar weet dat hij tot de essentie moet komen: “Kijk Edvald, jij en ik kunnen hier in Kopenhagen allebei wereldkampioen worden. In de laatste ronde zullen we gewoon eerlijk zijn. Dan kiezen we: jij of ik. De winnaar betaalt de andere 250.000 euro.” Hagen – nochtans grootverdiener – slikt toch even. “Overdrijf je nu niet een beetje, Thor?” Hushovd repliceert snel: “In geen geval. Ik ken de marktwaarde van dat truitje ondertussen.”

Zelden bracht een beurscrash zoveel emoties teweeg. Het aandeel van Geraardsbergen en Meerbeke werd vrijdag definitief geschrapt. De koers ervan onvoldoende om volgend jaar aanspraak te maken op de Ronde van Vlaanderen. De streek werd gisteren confuus wakker. Moord en brand! Facebookgroepen werden opgestart, Twitter spuwde vuur, koersgewetens kniesden in een hoekje, politieke opiniemakers werden in stelling gebracht voor een sportbijdrage, een bijzaak waar ze normaal hun neus voor ophalen. De breuk met de traditie wordt als een aanslag op de Vlaamse koersintegriteit omschreven. De Muur gesloopt! Hoe is het mogelijk? De reacties blinken uit door impulsiviteit. Niet onbegrijpelijk als een monument in de coulissen van de wielerhistorie belandt, maar fel overtrokken als je ze plaatst tegen diezelfde geschiedenis. Toen onze oerklassieker in Gent of Wetteren aankwam, was het aandeel van Geraardsbergen in het koersverloop ook zeer gering. Uiteraard doet het pijn dat The Wall het offer is voor de vernieuwing. En het medeleven gaat niet naar burgemeesters en senatoren die één keer per jaar koketteren met een evenement, maar naar het organisatiecomité in Meerbeke, een amalgaam van fijne, vlijtige doeners.